Ne yazacağımı planlamadım, ne diyeceğim bilmiyorum. Ama söylemek istediğim bir şey var ki ben bir kadını çok çok çok seviyorum...
Hayır "seviyordum" değil, "SEVİYORUM!"
Ve bu sevgi ona kavuşana kadar özlemle artacak bir sevgi türü.
Özlüyorum hem de çok özlüyorum.. Çok özledim ve seni çok seviyorum canım ananem...
Özleme alışacağım, sevgiyi unutmayacağım...
20 Mayıs günü ki hayatımda artık hiç unutmayıp hiç anmayacağım bir gündür saat 10:30 da haberini aldım.
2 gün önce rüyamda güle oynaya odasından çıkıp içeri doğru bizimle eğlenerek gidiyordu ananem. Sanki bir düğündeydi de oynamıyoruz diye bize takılıyordu ananem. Uyandım.
Ananemi gördüm çok mutluydum, çok mutluydu rüyamda...
Nerden bilirdim ki o gün belki de o rüyayı gördüğüm anlarda komaya girmiş...
Ve hiç aklımdan çıkmayan kadın 2 gün sonra en çok ölmek istediği cuma gününde vefat etmiş...
Ettiyse etti, koma ise koma, hastalık ise hastalık...
82 yaşında hayatının 80 de 1 i bile etmeyecek bir süreçte hastaydı alt tarafı. Bu şekilde hatırlamayacağım onu ve hatırlatmayacağım...
Ben onu geceleri el ele koyun koyuna yattığımız gibi hatırlayacağım.
Ben onu gecenin bir vakti olağanca uykusu gelse yorgun olsa dahi oyuncak kamyonuma bindirip gezdirdiği şekliyle hatırlayacağım.
Ben onu uzattığım ve sonrasında sıkılıp kestirdiğim saçım ve sakalımla dalga geçerkenki hali ile hatırlayacağım.
Ben onu taa içten gelen "kurban oluruuum" diyip bana sarılışıyla hatırlayacağım.
En ufak bir şekilde kötü anı hatırlayamıyorum.
Ne garip, ne kızardı, ne bizi üzerdi ne de bizim onurumuzu kıracak bir laf ederdi...
Yapıcıydı, gurur duyardı, bizi o an dünyanin en mükemmel insanı gibi hissettirir yanlış yapsak bile doğrusunu yapmak için vakit kaybettiğimizi hissettirmeden doğru yola sokardı.
Neredeyse mükemmeldi.
Ve beni ben yapan en önemli şeydi ananem.
Annem değil ananem ilk aşkımdı, onunla büyüdüm, onunla yattım, onunla kalktım.
En çok onu öpmeyi sevdim, çocuğuma onun adını vereceğimi hep söyledim, küçükken evlenip barklansam bile eşimle değil hep onunla uyuyacağıma, ona sarılacağıma ve ona bakacağıma söz verdim...
Trt de bana susam sokağını açmasını, bana börek yapmasını, pizza yapmasını unutmayacağım.
Onun namaz kılmasını beklerken boğazıma kaçan düğme şekerini çıkartıp hayatımı kurtarmasını hiç unutmayacağım.
Onun .........
Yaz yaz bitmez ananem. O şimdi yalnız benim göz yaşlarımda, özlemimde, sevgimde ve tek tük çıkan beyaz saçlarımdadır.
O şimdi yalnız rüyalarımda bazen de kulaklarıma gelen "kurban olurum" sesindedir.
Sen her zaman en iyiydin anane, ben hep seni örnek aldım, beni ben yapan sendin.
Seni dizimi dövüp ağlaya ağlaya değil, "iyi ki benim ananemdin, iyi ki beni sen büyüttün" diyerek neşe ile yaptıklarımızı hatırlayarak anacağım ve sana söz verdiğim gibi layık olacağım ananem...
Güle güle...
